LILAWADEE RESORT BANG SARAY

Ons resort werd op traditioneel Thaise wijze geopend.

Negen monniken kwamen er aan te pas.

Ons resort werd naar alle tevredenheid door een Thaise firma gebouwd. De afspraken werden goed nagekomen en de oplevering was zelfs eerder dan verwacht ondanks het weer dat zo nu en dan wat tegen zat. Dat de supervisie in (Dirk’s) Duitse handen was zal zeker hebben bijgedragen aan een voorspoedige voltooiing. Eigenlijk was het zonder hem niet gelukt. Dirk, nogmaals bedankt.

Een voorspoedige bouw garandeert echter geenszins een gelukkig en tevreden verblijf voor de gasten. Het project moest naar oud boeddhistisch gebruik ingewijd worden waarbij de feestelijkheden geen ondergeschikte rol mochten spelen. Familie, uitgenodigde (en ongenode) gasten konden zich te goed doen aan een overvloed aan dranken en luxueuze spijzen verzorgd door een plaatselijk restaurant. Dat een speenvarkentje daar eerder die dag onvrijwillig het leven voor moest laten vond niemand kennelijk een probleem getuige de schoon afgekloven achtergebleven botjes. Helemaal niet goedkoop, maar de kost gaat voor de baat uit, nietwaar. En dat de restauranthouder de volgende dag met een nieuwe dure gouden ketting liep te pronken is zeker toeval geweest, een pietlut die daar wat achter zoekt.

Ook de monniken, negen in getal omdat dit geluk brengt, lieten zich het eten en drinken goed smaken. De spijzen werden door de nieuwe eigenaren met beide handen aan de hoofdmonnik overhandigd die het vervolgens doorgaf aan de andere monniken. Voor alles werd er echter gebeden. Het eentonige gebed van de monniken duurde zeker een half uur waarbij de eigenaren, familie en vrienden met gekruiste benen tegenover de monniken zitten. Voor de Thai een gangbare „tafelschikking“ maar voor de onervaren Farang al na enige minuten een ware kwelling. Het begint met slapende benen weldra gevolgd door krampen. Echt pijnlijk wordt het als er op onverwachte momenten tijdens het gebed geschenken overhandigd dienen te worden gepaard gaande met een buiging waarbij het voorhoofd de grond dient te raken. Hierbij protesteren spieren in je lichaam waarvan je het bestaan niet eens vermoedde. Na een hele serie, voor niet ingewijden, onbegrijpelijke gebeden en spreuken komt uiteindelijk de redding. De handen van de nieuwe eigenaren worden op een kussen gelegd en met een koord aan elkaar verbonden en na een paar uitgesproken zegeningen........ begint het bidden opnieuw.......!!

God-, nee Boeddha zij dank was de ceremonie dan toch op een gegeven moment volbracht en begon de hoofdmonnik alle aanwezigen rijkelijk met wijwater te besprenkelen. Ook werden het gebouw, de geschenken en zelfs de computer en de fax niet vergeten.

Gebleven is een eens welriekend, inmiddels verdroogd bosje bloemen aan de spiegel in de auto waarin de monniken werden teruggereden naar de tempel. Dat diende niet om een aangename lucht te verspreiden......, het vraagt de goden van de auto om een veilige reis.