Samaesan

!

Samaesan

Een klein vissersdorp

Het stinkt er een uur in de wind……….in Samaesan, een klein schilderachtig, typisch Thais vissersdorpje ten zuiden van de marinebasis Sattahip.

De penetrante geur die je in het hele dorp (en in veel andere kustplaatsjes) kunt waarnemen komt van het koken, drogen en verwerken van kleine “zilvervisjes” die door de plaatselijke bevolking graag gedroogd of gebakken in olie met suiker en zout samen met rijstsoep gegeten wordt. Het overgrote deel wordt echter in plastic zakken of kartonnen dozen verpakt en naar Bangkok verstuurd voor verdere verwerking. Veel mooier is het eigenlijk deze visjes nog in levende lijve te zien. Bij een boottocht zie je ze zich met duizenden tegelijk met grote sprongen boven water “uit de voeten maken”.

De bezoekers van de prachtige, wat hoger gelegen tempel blijven dankzij de constante wind verschoond van de vislucht wat een verblijf op het platform met de fraaie vergezichten tot een genoegen maakt. De vele voor de kust liggende eilanden met witte stranden in kristal heldere water en de komende en gaande vissersboten doen met een beetje fantasie denken aan een plaatje uit Zuid Thailand. Van hier uit ook zicht op de pier van waar af verschillende bedrijfjes tochtjes organiseren naar mooie duiklocaties en voor de liefhebber naar visgronden met superlatieven. Hier begint de droom van menig zeevisser want de zeefauna rond de kleurige koraalriffen is overweldigend. Door vissers worden de haaien, zeebaarzen, barracuda’s, makrelen en vele andere vissoorten ongetwijfeld anders bekeken dan de skuba duikers. En die duikers hebben dan hier vlak voor de kust van Samaesan nog een prachtig duikobject. Het 45 meter lange wrak van de Nederlandse (of Indonesische?) Hardeep dat hier in de tweede wereldoorlog gezonken is ligt op 26 meter diepte en is een geliefd doel bij duikscholen. In het wrak hebben o.a morenen onderdak gevonden wat al een attractie op zich is. Ook zeeschildpadden kunnen opeens uit het niets opduiken, echter, door de verraderlijke stromingen, het zicht van rond de tien meter en het op zich al gevaarlijke wrakduiken is Samaesan eigenlijk alleen geschikt voor de meer ervaren duiker.

Bij een wandeling langs de steigers in de haven met z’n vele visverwerkende- en handwerkbedrijfjes, winkeltjes en eetgelegenheden val je van de ene verbazing in de andere. Zowel de huisjes als de steigers, veel lijkt gebouwd te zijn van oude planken en sloopmateriaal, geven een allesbehalve betrouwbare indruk maar we worden door de bewoners welwillend bekeken en vriendelijk gegroet. Het fotograferen van de bewoners lijkt niet door iedereen op prijs gesteld te worden maar een plaatje schieten van de situatie en de omgeving geeft doorgaans geen problemen. Ook hier kom je met vriendelijk lachend vragen, al is het met handen en voeten, een heel eind. In het lager gelegen deel van het dorp is overigens nog een tempel, voor de geïnteresseerden zeer zeker de moeite waard om te bekijken, met in de bijgebouwen veel Boeddha beelden, een kleine koffieshop, meerdere eetgelegenheden en schone toiletten. In het dorp is geen gebrek aan kararaoke bars die je met een gezonde dosis wantrouwen moet benaderen of beter nog, helemaal links moet laten liggen.

Aan het eind van het dorp, nog voorbij de Percula Farm waar vrolijke clownvissen gekweekt en ogenschijnlijk weer in het wild worden uitgezet en waar op schijnbaar willekeurige wijze aan toeristen een toegangsprijs gevraagd wordt tussen de 50 en 250 baht, worden weer mangrovebossen aangeplant. Goed voor het image, goed voor de flora en fauna en het zorgt voor een prachtig uitzicht over de baai tijdens een wandeling over de nieuw aangelegde steiger. Die ziet er dan wel niet zo pittoresk uit als de oude in het dorp……..maar wel veel veiliger.

De onderwaterfoto’s mochten we plaatsen met vriendelijke toestemming van Scubadiver, een van de vele duikshops gespecialiseerd in het duiken rond Samaesan.